“Krakowska Szkoła Skrzypcowa - geneza, idiom, perspektywy rozwoju” - projekt finansowany przez Narodowe Centrum Nauki w ramach programu SONATA BIS 13.

Misja

Naszą misją jest zachowanie, zrozumienie i upowszechnienie dziedzictwa Krakowskiej Szkoły Skrzypcowej — jednej z najważniejszych i najdłużej kształtujących się tradycji wykonawczych w polskiej kulturze muzycznej. Dążymy do tego, aby zjawisko z natury ulotne, jakim jest wykonawstwo i pedagogika instrumentalna, zostało rzetelnie opisane, udokumentowane i osadzone w szerszym kontekście historycznym, estetycznym i społecznym.

Poprzez badania, archiwizację oraz nowe realizacje artystyczne chcemy nie tylko chronić to dziedzictwo, ale także uczynić je żywym i dostępnym. Naszym celem jest stworzenie przestrzeni dialogu między przeszłością a współczesnością, aby doświadczenie i wiedza kolejnych pokoleń krakowskich skrzypków mogły inspirować dalszy rozwój sztuki wykonawczej, pedagogiki oraz refleksji nad muzyką.

Odkrywamy

Badamy archiwa, dokumenty i wspomnienia, aby odkryć zapomniane historie krakowskich skrzypków.

Dokumentujemy

Tworzymy kompleksową dokumentację historii skrzypiec w Krakowie, zachowując ją dla przyszłości.

Dzielimy się

Udostępniamy naszą wiedzę szerokiej publiczności poprzez koncerty i publikacje.

140 lat tradycji

Krakowska Szkoła Skrzypcowa rozwija się nieprzerwanie od 1888 roku, od momentu powstania klasy skrzypiec w krakowskim Konserwatorium Muzycznym. Przez blisko 140 lat w tym środowisku kształtowały się charakterystyczne postawy artystyczne, sposoby pracy nad dźwiękiem i interpretacją oraz unikalna kultura pedagogiczna, przekazywana z pokolenia na pokolenie. Na jej kształt wpływ miały wybitne osobowości polskiej wiolinistyki, m.in. Eugenia Umińska, Zenon Feliński, Zbigniew Szlezer, a w późniejszych dekadach także m.in. Kaja Danczowska czy Antoni Cofalik. Ich działalność artystyczna i pedagogiczna wyrastała z najważniejszych europejskich tradycji skrzypcowych, związanych z postaciami takimi jak Otakar Ševčík czy Carl Flesch, jednocześnie tworząc rozpoznawalny, krakowski idiom wykonawczy. Ciągłość tej tradycji sprawia, że Krakowska Szkoła Skrzypcowa pozostaje żywym zjawiskiem: zakorzenionym w historii, a jednocześnie aktywnie obecnym we współczesnym życiu artystycznym i pedagogicznym.

Zdjęcie przedstawia prof. Eugenię Umińską wraz ze swoimi studentami i absolwentami podczas jubileuszu 25-lecia pracy pedagogicznej w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Od lewej: pianistka - Janina Romańska-Werner, Irena Bizoń, Jadwiga Kaliszewska, Ewa Szubra-Jargoń, Stefan Stałanowski, Eugenia Umińska, Kaja Danczowska, Wiesław Kwaśny, poniżej: Teresa Głąbówna i Lucyna Szczepańska, 1970.

Poznaj historię